แม้จะมีการเสียชีวิตอย่างหนักซึ่งเป็นผลมาจากสงครามที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ยุโรปก็เป็นแหล่งของผู้อพยพตลอดยุคปัจจุบัน นับตั้งแต่มีการค้นพบทางภูมิศาสตร์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 ปัจจัยทั้ง “ผลัก” และ “ดึง” อธิบายว่า การอพยพ มีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างมากโดยการขนส่งสมัยใหม่
ปัจจัยผลักดันมักจะเป็นความยากจนและความปรารถนาที่จะหลบหนีจากการถูกข่มเหงหรือการสูญเสียงานจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ ปัจจัยดึงรวมถึงโอกาสใหม่ ๆ ในการดำรงชีวิตที่ดีขึ้นซึ่งมักเป็นค่าใช้จ่ายของผู้อยู่อาศัยดั้งเดิมที่อยู่ตามเมืองต่างๆ ยุโรปทั้งหมดมีส่วนร่วมในการถ่ายโอนประชากรจำนวนมากซึ่งส่งผลกระทบต่อการตั้งถิ่นฐานและการพัฒนาเศรษฐกิจของ อเมริกา ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ และ นิวซีแลนด์ จากการมีส่วนร่วมในความน่าสะพรึงกลัวของการค้าทาสชาวแอฟริกัน ชาวยุโรปยังเป้ส่วนนึงที่ทำให้เกิดการบังคับอพยพของชนชาติที่ไม่ใช่คนผิวขาวซึ่งส่งผลกระทบมากมายในโลกเก่าและโลกใหม่
การอพยพ หนีความยากจน
ในช่วงศตวรรษที่ 19-20 มีผู้คนราว 60 ล้านคนออกจากยุโรปเพื่อไปต่างประเทศ มากกว่าครึ่งหนึ่งตั้งรกรากอยู่ในสหรัฐอเมริกา ยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือ – เกาะอังกฤษสแกนดิเนเวียและกลุ่มประเทศต่ำมีส่วนแบ่งผู้อพยพจำนวนมากที่สุดซึ่งตั้งรกรากอยู่ และใช้ภาษาอังกฤษเป้นภาษาหลัก ตัวอย่างเช่นไอร์แลนด์สูญเสียประชากรไปมากหลังจากความอดอยาก มันฝรั่งของชาวไอริชในช่วงทศวรรษที่ 1840 ผู้อพยพจากยุโรปกลางตะวันออกและตอนใต้ย้ายมาในเวลาต่อมาหลายคนในช่วงต้นทศวรรษของศตวรรษที่ 20 ความสัมพันธ์ทางภาษาศาสนาและวัฒนธรรมอธิบายรูปแบบการย้ายถิ่นอย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่นประเทศในอเมริกาใต้สนใจชาวสเปนโปรตุเกสและอิตาลีมากกว่า
======================== แทงบอลขั้นต่ำ10บาท =======================
